El Correo Gallego

Noticia 1 de 1 Tendencias » El Correo 2

tribuna libre

O semáforoda caridade

XOSÉ ANTONIO GRELA  | 30.07.2017 
A- A+

Permítanme, prezados lectores, facer una reflexión privada e real, sucedida nesta nosa cidade, nun dos semáforos e paso de peóns máis concorridos, o que une a chegada do camiño francés coa rúa dos Concheiros. Nel, diferentes artistas veñen desenvolvendo as súas performances a troco dalgunha moeda por parte dos condutores. Pero, dun tempo a esta parte, nesta parada ven sendo habitual a presenza dun inmigrante que se gaña a vida vendendo panos da man (kleenex). Abonda uns minutos para darse conta da actitude máis común. Subir o portelo do coche e negar cun aceno calquera conversación. En troques, el segue co seu sorriso gañando algún que outro euro con aqueles, que si se prestan a darlle conversa e mercar os seus produtos, no efémero tempo en que a cor vermella exerce o seu instante de gracia. Podería estar sentado e pedindo esmola, mais, porén, prefire acadar o seu sustento vendendo mercadorías. Podería delinquir, conforme a moitos tópicos inxustos, aplicados e xeneralizados á inmigración, pero prefire gañarse o respecto da xente con educación e boas formas. Moitos daqueles que mercan os panos da man, nin son crentes nin coñecen, a bo seguro, as palabras de S. P. Crisólogo poetizadas por Quevedo: "Da potum, da vestimentum, da tectum, si Deum debitorem, non judicem vis habere", e que falan do pouco que custa ter a Deus por debedor e non por xuíz, pero exercen algo que desde sempre moveu a humanidade, o amor, e que en latín se expresa coa palabra: "caritas", a mesma que figura no famoso himno paulino aos Corintios. Teño que confesar que descoñecía a súa historia. As nosas conversas estiveron marcadas polo "semáforo da caridade", un semáforo que conta o seu tempo en vermello. Hai poucos días lin nunha hemeroteca algúns datos biográficos seus: Pedro Angelina, nado en Lagos, Nixeria, en 1979. Leva case 20 anos en España. Saíu en todos os medios de comunicación cando devolveu un maletín con máis de 3000 € e diversos cheques sen cobrar en Sevilla...

Un novo termo, aínda non incluído nos dicionarios da RAE nin da RAG, "aporofobia", acuñado pola filósofa e catedrática, Adela Cortina, subliña un sentimento social novo que está a medrar nas sociedades occidentais. Cando un non ten capacidade de consumo perde os seus dereitos como cidadán. Este "odio ao pobre" vaise instalando no imaxinario colectivo: o pobre non aporta nada, só gastos sociais que o diferencian da multiculturalidade, comunmente aceptada coa que se ve, por exemplo, ao turista residente estranxeiro que se asenta no país.

Aquela famosa canción que popularizaron os Hollies, "He ain't heavy, he's my brother", cunha historia moi particular a que convido investigar, alude nos primeiros versos ás dificultades do camiño e a afouteza ante as súas incertezas.

Pedro non é o único inmigrante que traballa en Compostela. Hainos que se prestan a levarlle as bolsas da compra ás persoas maiores nalgúns supermercados. Outros, como Mbacké, adícanse a vender pulseiras de coiro pola zona vella.

Desbotei o chisqueiro, porque non fumo. Mbacké é senegalés, oriúndo de Dakar, pero esa é outra historia que, polo de agora, non lles vou a contar. No entanto, compartirei estoutra: ás veces, sen saber moi ben o porqué, detémonos como se houbese un semáforo de infravermellos, non perceptible polo ollo humano.

Entón, os versos da poetisa americana, Emily Dickinson, que inspiraron a famosa frase de Martin Luther King: "If I help one person to have hope, I will not have lived in vain", resoan con toda a forza da poesía: "Se podo evitar que un corazón se rompa / non terei vivido en va; / se podo aliviar a dor dunha vida / ou aplacar unha pena (..) / non terei vivido en va".